Dialogi – jak pisać, by zyskać czytelników?
7 wskazówek
Pisząc powieść, prędzej czy później dotrzesz do momentu, w którym będziesz musiał udzielić swoim bohaterom głosu. Sprawdź, jakie cechy dialogu sprawiają, że chce się go czytać, i uniknij błędów dzięki siedmiu praktycznym wskazówkom.
Jak pisać dialogi, które brzmią naturalnie?
- Różnicuj wypowiedzi
Inaczej będzie mówić osoba starsza, a inaczej nastolatek. O ile polonistka może dbać o to, żeby zwracać się do rozmówcy za pomocą wołacza, o tyle dziecko w podstawówce nawet o tym nie pomyśli. Zwróć uwagę, jak Ty rozmawiasz w sytuacjach oficjalnych, a jak na imprezie ze znajomymi, i myśl o tym, pisząc powieść. A może Twój bohater pochodzi z regionu, dla którego charakterystyczne są jakieś słowa gwarowe? Wpleć je w jego wypowiedzi. - Naśladuj żywą mowę
Pozwól bohaterom na potoczny styl wypowiedzi, mówienie półsłówkami, nie każ im formułować wyłącznie pełnych zdań. Zastanów się, jak dana rozmowa mogłaby wyglądać w rzeczywistości – pomoże Ci w tym obserwacja swoich relacji z innymi. Ale uwaga: celem pisma nie jest wierne odwzorowanie mowy. Jeśli więc właśnie przyszło Ci do głowy, żeby otworzyć powieść, nad którą akurat pracujesz, i zamienić w dialogach wszystkie „sobie” na „se” – nie rób tego! (Chyba że Twój bohater posługuje się gwarą). - Zadbaj o dynamikę
W idealnym świecie dalibyśmy skończyć rozmówcy, zanim sami zaczęlibyśmy mówić – ale naszemu światu daleko do ideału. Niech Twoi bohaterowie sobie przerywają, szczególnie jeśli prowadzą rozmowę na kontrowersyjny temat albo się kłócą. (Oczywiście w granicach rozsądku, dialogi w powieści powinny pozostać czytelne). A może coś wybija bohatera z równowagi? Oddaj to za pomocą jego wypowiedzi, niech przerwie ją w pół słowa.
Czego unikać, pisząc dialogi w powieści?
- Zbyt długich wypowiedzi
Przemowy wygłaszamy na uroczystościach, wiecach wyborczych czy po otrzymaniu Nagrody Nobla. Nie w żywej rozmowie z drugim człowiekiem. Jeśli Twój bohater ma dużo do powiedzenia, podziel jego wypowiedź na mniejsze partie, pozwól wtrącić się od czasu do czasu innym uczestnikom rozmowy. Chyba że sytuacja rzeczywiście usprawiedliwia nadanie mu takiego przywileju. - Nic niewnoszących kwestii
Dobre dialogi w książkach popychają akcję naprzód, rozwijają fabułę, informują o czymś czytelników. Nie staraj się, aby były wiernym odzwierciedleniem mowy, umieszczając w nich banalne powitania, pożegnania, rozmowy o pogodzie. Chyba że masz w tym jakiś cel. Zastanów się jednak, czy nie możesz tego w dwóch słowach powiedzieć ustami narratora. - Niekonsekwencji
Jeśli postanowisz, że któraś z postaci będzie mieć np. specyficzną manierę językową, zadbaj o to, aby była ona obecna w całej powieści, nie tylko wtedy, kiedy sobie o tym przypomnisz. - Bezpośredniej komunikacji
Bohater się stresuje? Nie każ mu tego mówić wprost. (Chyba że bierze udział w kursie asertywności i uczy się bezpośrednio wyrażać to, co czuje). Albo pokaż to, zmieniając sposób, w jaki dana postać się wypowiada, albo opisz czynności, jakie wykonuje, czy jej mimikę. Jednym z objawów stresu jest częste wycieranie dłoni. Wystarczy, że odmalujesz taki obraz, a czytelnik zrozumie, co mu przekazujesz. Pamiętaj też, że komunikujemy się za pomocą tego, czego nie mówimy.
Jak mogę Ci pomóc?
Jeśli chcesz, żeby Twoja powieść zdobyła szerokie grono czytelników, zadbaj o profesjonalną redakcję i korektę. Dzięki temu nie tylko pozbędziesz się z tekstu błędów językowych, lecz także dowiesz się:
- co warto zmienić, by zyskał on na wartości i był przyjemniejszy w odbiorze;
- czy w fabule nie ma nieścisłości, luk, a treść, dialogi i poszczególni bohaterowie są spójni i logiczni.
Skontaktuj się ze mną i bądź o krok bliżej do wydania swojej książki.
